| |
The Old People’s Home in Albanië. Geeft u ook?
 Eind oktober 2011 was ik weer in Albanië. Het was een worsteling deze keer en ik besloot het daarom mijn laatste keer te maken. Twee keer per jaar is er een kleine groepsreis en tot nu toe alleen Nederlanders. Vlak voor vertrek hoorde ik dat ik als enige Nederlander zou meegaan en dat er zes Engelsen waren die voor het eerst gingen. Ik heb ooit 4 jaar in Engeland gewoond dus hier was ik ook wel blij mee. Het werd een van mijn mooiste reizen naar Albanië. Ik mocht twee maal 23 kilo bagage meenemen deze keer en dat hoef je geen twee keer te zeggen tegen mij.
Mijn rugzakje was slechts gevuld met mijn noodzakelijkheden, de rest van mijn bagage vulde ik voor de mensen die ik zou ontmoeten tijdens mijn reis. Van overal vandaan had ik cash mee, na al deze jaren weet ik waar de grootste nood is. Hout voor de winter, winterjassen en dichte schoenen, etc.
Daar ging ik dan als ouwe rot, voor de zesde keer. Ik voelde me erg verantwoordelijk, en dat was ook zo. We gingen weer naar de gevangenis en veel van hen waren zo blij mij weer te zien en lieten zich in mijn armen sluiten. We hebben gezongen, gepraat, gebeden, ik moest me losrukken.
Het ‘’Old People’s Home” was nog nooit zo triest geweest. In Nederland is een bewoner 250 Euro waard per dag in een bejaardentehuis in Tirana maar anderhalve euro. Dat is een oud bed, geen medische verzorging. Deze mensen zouden in de goot sterven als ze daar niet een dak boven hun hoofd zouden krijgen. Geen overheidsuitkering, geen familie, niets. Ik ging wenend weer weg. Ik had de wasserij van the Home gezien, een vijf kilo wasmachine voor 80 mensen.
De wasvrouw legde mij wenend in het Albanees uit hoe het er aan toe ging. Een paar uur stroom per dag, koud in huis daardoor en nooit werd de wasberg kleiner. Er stonden een aantal total loss machines op elkaar gestapeld.
Ook bezochten we veel mensen in hun huisjes: koud, arm, klein. Gewelddadige vaders: drank, misbruik, armoede. Ook huisjes waar intussen veel is veranderd, dit was zo hoopgevend. We bezochten 2 zigeunerkerken; wat een kracht, wat een toewijding, wat een zorg voor elkaar, allemaal arm, maar hun zingen doet je huilen. Er was een moment dat iedereen naar voren mocht komen om voor zich te laten bidden. Bijna iedereen ging en iedereen bad voor deze die in de buurt stond, het was aangrijpend. Er is geloof. Er is troost.
Voor de gezinnen namen we altijd een voedselpakket mee en deze keer hadden we een busje mee met grote dozen vol kleding en voedselpakketten. Veel van de gezinnen kende ik al, er is altijd het jaar daarop iets veranderd, er wordt hoop gezaaid. Door deze missies vinden kinderen een sponsor, zodat een gezin net basis voedsel kan kopen of de kinderen naar school kan laten gaan. Er zijn nooit genoeg sponsors.
 En toen kwam ik thuis. Was dit de laatste keer? God had mijn krachten verdriedubbeld daar. Waar was mijn vertrouwen? Mijn volgende reis is alweer geboekt, begin mei, 10 dagen. Ik ga samen met nog een pastoraal psychotherapeut. Ook zij is bevlogen en bewogen. Met dezelfde chauffeur die ons rijdt, vertaalt en voor slaapplaatsen zorgt. We zullen hem samen moeten betalen, geen groepsaccommodatie, maar veel visie, bewogenheid, liefde en bevlogenheid.
Mrs. Ann, if you come again, bring a big washing machine for the Home! was na enkele dagen op mijn Facebook te lezen. Mevrouw Ann, als je weer komt, breng een wasmachine mee voor het bejaardentehuis. Een jong meisje van bijna 18 die haar moeder zag instorten deelde mij dit probleem en vroeg om die wasmachine, ze heeft geloof!
Natuurlijk kan ik die wasmachine meebrengen. En ik wist onmiddellijk, dit is een plan van God en Hij legde een warme en duidelijke visie in mijn hart. Een nieuwe missie voor een prachtig land en bijzondere mensen van mijn Grote God. Wat een uitdaging. Ik ga voor 2 industriële wasmachines van het beste merk, laat ze professioneel aansluiten, brengen per vertrouwd vervoer, met desnoods een generator voor extra stroom. Als God dit wil dan wil Hij dit Koninklijk. Voor The Old People’s Home! Ik heb 2 experts in de arm genomen, ook Albaniëgangers met gouden handen. Er is gebeld met bedrijven en ze werken graag mee, geven vanwege het doel 30% korting en een vertegenwoordiger die een christen is en bij alles wil helpen. Ik wil voorbij zien aan de muren van deze wereld en de nieuwe wijnzakken gebruiken die God mij geeft. Hierdoor kan ik vasthouden wat Hij mij geeft. Ik wil vragen of jullie mee willen doen. God legde 35.000 euro op mijn hart. Ik wil dit met jullie delen.
Oost Europa Zending
Krimpen aan de Lek /Nederland
Postbank: 3223996
Rabobank: 33.38.52.222
ABN-AMRO 50.38.13.877
t.n.v. Projectnr. 22583 Ann Geurts/Albanië
Ann Geurts
|
 |
