Aliyah Project Tel Aviv
Alilyah maken. De uitdrukking voor Russische en andere Oost Europese Joden om terug te keren naar Israël. Een loffelijke zaak. Velen steunen initiatieven om Joden te helpen terugkeren. Ook financieel. Het profetische Woord gaat zo in vervulling. Je ziet het voor je ogen gebeuren.
Intussen zijn vele Russische Joden goed terecht gekomen. Ze hebben een baan, zijn geïntegreerd, spreken de Hebreeuwse taal enz. Maar dat geldt niet voor allen. Zeker niet voor de velen die zich ophouden in en om het oude busstation in Tel Aviv.
Ik had het voorrecht om tijdens mijn studie en oriëntatiereis naar Israël augustus jl. Dov Bikas te ontmoeten. Dov is een evangelist die werkzaam is onder drugsverslaafden, zwervers, criminelen, pooiers en prostituee's in Tel Aviv. De meesten zijn afkomstig uit Rusland. Dov is zelf een Russische Jood. Enkele jaren geleden maakte hij ook Aliyah en keerde terug naar de wortels van zijn bestaan in het heilige land. Het ging niet onmiddellijk goed met Dov. Hij raakte aan de drank en belandde letterlijk en figuurlijk in de goot. Tot hij in aanraking kwam met gelovigen uit het christelijk hostel The Shelter in Eilat. Dov werd diep geraakt. Hij kwam tot persoonlijk geloof in de Messias van Israël Jehoshua en liet van de éne op de andere dag de fles staan.
Sinds een aantal jaren is Dov evangelist. Door Gods genade was hij een instrument voor veel van zijn oorspronkelijke landgenoten in de Negev woestijn in het zuiden van Israël. Joden vonden de Messias. Intussen zijn er kleine levensvatbare gemeenten ontstaan in plaatsen als Bersheeva, Arad, Mitzpeh Ramon, Ashkelon e.a. Bijna elke shabbat getuigt Dov in één van die plaatsen van zijn Heere en predikt het Woord.
Toch leidde de Heere hem verder. Sinds een aantal jaren woont hij in Tel Aviv. Dov voelt zich geroepen om te werken onder 'het uitschot van de samenleving". Regelmatig trekt hij erop uit. Een aantal exemplaren van het N.T. in het Russisch en traktaten onder zijn arm. Vrijmoedig spreekt hij mensen aan. Een pooier voor een bordeel kent hem wel. "Uncle Dov" wordt hij genoemd. Een eretitel. De van oorsprong Roemeense Jood is vriendelijk, maar houdt de boot af. Ingaan op de uitnodiging zou betekenen dat hij zijn baan als uitsmijter wel kan vergeten. En dat is teveel gevraagd, want van de wind kan hij niet leven, zo deelt hij Dov en mij mee.
Even later zijn we op een groot terrein dat braakt ligt en gebruikt wordt als vuilnis stortplaats. Het stinkt er vreselijk naar urine. Tussen de rommel treffen we een vrouw. Ze is zwaar verslaafd en kan amper overeind komen. We helpen haar met wat eten en drinken. Dov maakt een praatje en nodigt haar uit de bijeenkomst van die avond te bezoeken. Ze smacht naar drugs en trilt over haar hele lichaam. Zwaar verslaafd als ze is, zit ze dringend verlegen om een shot en bedelt bij ons om geld. Voor 20 shekels (4.40 euro!) biedt zij zich aan aan klanten, maar niemand wil haar meer hebben. Iedereen heeft haar afgeschreven. Ik huiver als Dov vertelt dat ze waarschijnlijk niet lang meer zal leven.
We lopen door en treffen in de verloederde straten het éne na de andere bordeel. Dov wordt overal herkent en maakt met deze en gene een praatje. Een Joodse prostituee wil niets van hem weten. Ze is Joods en gelooft niet in de pseudo Messias van de heidenen, zo vertelt ze ons indringend. Even laten heeft ze gescoord en gaat een klant bij haar naar binnen. Ook dat is Israël. Ook dat is Tel Aviv. Ook dat is het beloofde land.
Na enige tijd vertrekken we naar de plek in de wijk waar de bijbelstudie wordt gehouden. Binnen zit een groep van zo'n vijftien mensen. Gaandeweg druppelen nog wat mensen binnen. Tot mijn verwondering komen er twee bezoekers binnen die wij zojuist op straat hebben aangesproken.
Ik voel me - eerlijk gezegd - wat onwennig in dit gezelschap. Naast de barrière van de taal en de cultuurverschillen zijn er ook grote sociale verschillen. Tussen al deze (ex) verslaafden, criminelen, pooiers en prostituée's vind ik mezelf ineens heel burgerlijk. Wat heb ik eigenlijk van de wereld gezien? Ook vraag ik me af: Waar zou Jezus zich nu ophouden als Hij hier was geweest. Tussen de massa's toeristen in de dure hotels en uitgaansgelegenheden, de archeologische opgravingen, in de synagogen of de kerken in dit land, of zou hij ook het gezelschap hebben opgezocht waar ik me op dat moment bevond?
Ik geef mijn getuigenis en vertel hoe ik persoonlijk tot geloof gekomen ben in de Messias van Israël en hoe Jehoshua mij uit een diepe put heeft gehaald. Daarna wordt er uit de Bijbel gelezen en veel, heel veel gezongen! Het klinkt voor geen meter, maar toch ben ik diep ontroerd door de liederen die worden aangeheven waar ik feitelijk geen woord van versta. Dan is het eten. Lekker eten. Grote pannen worden op tafel gezet en als eregast wordt voor mij het eerst opgeschept. Witte rijst en bonen met kip! Het smaakt heerlijk en iedereen doet zich tegoed. Met stevige omhelzingen wordt er afscheid genomen.
Dov brengt mij en Joke, mijn reisgenote, terug naar het station. We zijn diep onder de indruk. Vooral van een God die het verlorene opzoekt en vindt.
Als ik op mijn airco gekoelde kamer tussen de schone lakens lig denk ik terug aan al die gasten die ik vandaag heb gezien. Ook dat is Israël. Ik vraag me af wat ik (wij) voor hen zouden kunnen betekenen.
Arie Davidse, predikant CAMA Gemeente Gouda.
Ps. een bijdrage voor het Aliyah project Tel Aviv kunt u overmaken op de rekening van de Parousia Gemeente Gouda o.v.v. Aliyah Project Tel Aviv (Rek. 5073.44.049 ABN-AMRO of rek 162949 bij de ING).
|
